غزلی از : خانم مهتاب یغما

دوباره وسوسه ی باد و برگ پائیزی

تو شاخه شاخه تنت را به من می آویزی

و من شبیه به برگی که باد می بردش

تو نیز باد خشن با تنم گلاویزی مدام

وسوسه ی باد من رها تو رها

و برگ برگ دلم در حصار پائیزی

که باز مزه ی معجون ناب و شیرین

گناه تلخ تورا داشت

                       این خزان چیزی

بجز تباهی من نیست مرد باور کن

که می شود بنشینیم بر سر میزی

و چای خنده بنوشیم و قند گریه

                ...اگر

تو از تباهی گلبرگ دل بپر هیزی

من عاشقانه بغل می کنم نگاهت را

عصات می شوم و می شود که برخیزی

و دست های دلم را بگیری و به لبم

تو بوسه بوسه کبوتر - غزل بیاویزی

         ****************

دوباره این تن خسته وپرسه های توکه

هنوز وسوسه ی بادی و نمیریزی

             غرور سرد دلت را       

               

وبلاگ شخصی